Gedeelde grond 23: luister naar een nieuw gesprek met Joke Laureyns
In Gedeelde grond gaat Ann Overbergh in gesprek met kunstprofessionals en kunstenaars over hun praktijk, loopbaan, zorgen en dromen voor ons kunstenveld. Het idee ontstond in 2023, vanuit de wens om meer inzicht te krijgen in eenieders praktijk. Na 23 gesprekken zetten we de podcast stop als gevolg van besparingen.
Beluister hieronder het laatste gesprek met Joke Laureyns, medebezieler van kabinet k.
We proberen hier content te tonen van PodBean.
Kunsten.be gebruikt minimale cookies. Om inhoud te zien die afkomstig is van een externe site, kan die site bijkomende cookies plaatsen. Door de inhoud te bekijken, aanvaard je deze externe cookies.
Lees meer over onze privacy policy.
Samenvatting
Joke Laureyns is al 25 jaar de drijvende kracht achter kabinet k, samen met haar partner Kwint Manshoven. Kabinet k maakt dansvoorstellingen waarbij onder meer de aanwezigheid van kinderen op scène, livemuziek, en de invloed van beeldende kunsten centraal staan. De organisatie ging de voorbije jaren door een periode van herbronning.
“Ik heb het gevoel dat we terug bestaan na een periode waarin we dachten dat dit het misschien was,” legt Joke uit. “We waren niet zeker of kabinet k er in zijn huidige vorm nog zou zijn. Door onze voorstelling Bron te maken, voelt het alsof we er weer zijn. Alsof we een lange winterslaap achter de rug hebben.”
Dat scharnierpunt komt na een onrustige periode. “Dat heeft veel te maken met het feit dat Kwint en ik levenspartners zijn en samen werken, maken en leven, maar ook samen door een crisis zijn gegaan. Vijftig worden heeft daar zeker mee te maken. Maar ook gewoon kijken naar het veld, en niet op je gemak zijn in posities waarin je terechtkomt. En denken: oké, misschien is het voorbij.”
Tegelijk stonden organisatorische keuzes onder druk. Sinds de allereerste creatie van kabinet k staan kinderen mee op scène. “Dat was geen expliciete keuze, dat is gewoon zo begonnen, en dat voelde zo goed dat dat een taal is geworden. Maar de samenleving verandert zo hard dat je begint te denken dat je kindbeeld niet meer accuraat is. Het blijft ongelooflijk belangrijk dat er een soort van lichamelijke vrijheid blijft bestaan, en een connectie tussen een klein en een groot lichaam die niet per se beladen is, of die niet direct in het hokje moet van veiligheidsissues, of van ‘kan dit wel’? Dat die vraag zich daar altijd direct bij stelt vind ik heel alarmerend.”
“De administratie om überhaupt met een kind te kunnen werken vraagt zoveel. Van in het begin voelden we met kabinet k dat de uren waarop wij werken en maken, de manier waarop we touren en reizen, waarop we samen zijn, hoe we alles organiseren, te maken heeft met het feit dat er altijd kinderen bij betrokken zijn die dat dus niet professioneel doen. Je moet rekening houden met gezinnen, met scholen. Er zijn jaren geweest dat wij het geluk hebben gehad om heel veel te mogen toeren. Maar er komt een moment dat je zegt ‘meer dan dit mag het niet zijn’, omdat een kind anders te weinig op school en bij zijn gezin is.”
Wij zijn met twee, maar we hebben geen kinderen. En we merken al 25 jaar dat als we onze boterham kunnen betalen, het voor ons voldoende is. Dat wij rijk leven, omdat we zoveel toffe ervaringen hebben opgedaan die we in geen enkel ander beroepsveld zouden hebben gehad.
Hoewel kabinet k vaak wordt geprezen als vernieuwer binnen werk voor jong publiek, is dit niet de primaire doelgroep. “Jong publiek is voor mij even welkom in de zaal als een ander publiek. En dat mag net als ieder ander individu kijken met alle vrijheid en meenemen wat het ziet.” Een andere constante naast het werken met jonge performers, is het politieke en maatschappelijke engagement in hun werk. “Er is altijd een engagement geweest naar plekken waar de dingen moeilijker gaan dan bij ons. Dat is een grote drijfveer voor ons om te maken, zonder documentair te zijn.”
(Her)lees het volledige gesprek via onderstaande link.
