Waarom is werken aan interculturaliteit in onze organisatie urgent?

Vlaamse centrumsteden en Brussel evolueren naar een meerderheid van minderheden. De professionele kunstensector is momenteel nog geen afspiegeling van de maatschappij in al haar interculturaliteit.

Een gemiste kans, want de culturele diversiteit in onze steden herbergt heel wat creatief talent en een divers publiek met een frisse blik en nieuwe denkkaders. Veel kunsthuizen erkennen dat potentieel, al geven ze schoorvoetend toe dat die diversiteit weinig aanwezig is in hun werking, publiek of team.

Er leven heel wat vragen binnen de kunstensector. Hoe cultureel divers is de huidige professionele kunstensector? Wat verstaan we onder een meer interculturele werking? Welke stappen kunnen organisaties nemen? Hoe gaan we van een projectmatige naar een structurele aanpak? Welke praktijkervaringen geven ons een inzicht in potentiële uitdagingen en verrijkingen?

De discussie over de ‘verkleuring’ van een witte sector is niet nieuw. Goedbedoelde pogingen om te interculturaliseren gaan gepaard met valkuilen. De definitie is ingewikkeld: het gaat er niet alleen over welke woorden we gebruiken, maar ook wie die gebruikt, in welke context en vanuit welke positie. Het gaat dus ook over hoe onze woordenschat verbonden is met strategie en macht.

In het interactief traject voor de Landschapstekening Kunsten 2019 getuigden kunstenaars en kunstwerkers met een migratieachtergrond over de ongewenste neveneffecten van pogingen om te interculturaliseren. Zij worden met andere verwachtingen en drempels geconfronteerd dan collega’s zonder migratieachtergrond. ‘Wit privilege’ is een deel van het probleem.